این روزها، ممکن است انتخاب خمیردندان های بسیار متنوع موجود در فروشگاه های مواد غذایی یا داروخانه ها شما را گیج نماید. این را به یاد داشته باشید بهترین نوع خمیردندان برای شما، خمیردندانی است که بتوانید به صورت روزانه از مزایای آن استفاده کرده و لذت ببرید.

البته می توانید برای تنوع، یا مطابق با سلیقه و نیاز سایر اعضای خانواده، چند نوع خمیر دندان مختلف خریداری کنید. امروزه، انواع خمیردندان هایی وجود دارد که تقریبا همگی نیازهای مراقبت از دهان و دندان را برآورده می کند.

اما گفته می شود، برخی از خمیردندان ها علاوه بر تمیز کردن دندان ها، مزایای خاصی نیز دارند. برخی از انواع خاص خمیر دندان عبارتند از:

ضد میکروبی. خمیر دندان های ضد میکروبی ممکن است حاوی فلوراید قلع باشند، یک عامل ضد باکتری که همچنین مزایای ضد حفره و حساسیت دندان را ارائه می دهد.

کنترل تارتار. خمیردندان های کنترل کننده تارتار ممکن است حاوی پیروفسفات سدیم باشند که به جلوگیری از تشکیل تارتار روی دندان و تجمع جرم روی دندان ها و لکه های دندان در بالای خط لثه کمک می کند. اما اگر قبلاً جرم دندانی سرسخت دارید، خمیر دندان کنترل کننده جرم آن را از بین نمی برد – به تمیز کردن حرفه ای از متخصص بهداشت دندان خود نیاز دارید.

سفید کردن. خمیر دندان های سفید کننده حاوی مواد شیمیایی یا ساینده هستند که به حذف و یا جلوگیری از ایجاد لکه روی دندان کمک می کند. هنگامی که خمیردندان های سفید کننده به طور منظم استفاده شوند، می توانند لکه های دندان را کاهش دهند و دندان های شما را سفیدتر نشان دهند.

در طول 50 سال گذشته، تعداد فزاینده‌ای از خمیردندان‌ها به بازار عرضه شده‌اند که شامل پیروفسفات‌ها به‌عنوان عامل ضد جرم هستند. پیروفسفات ها عوامل کیلیت با سمیت کم و دارای طیف وسیعی از کاربردها مانند افزودنی های غذایی و کاربردهای صنعتی هستند.

مانند سایر عوامل کیلیت، عملکرد اصلی ترکیب با عناصر فلزی در خمیردندان ها، مهار رسوبات فسفات کلسیم به شکل جرم دندانی است. به خوبی ثابت شده است که پیروفسفات‌ها رشد کریستالی هیدروکسی آپاتیت را در استخوان‌ها و دندان‌ها مهار می‌کنند و از نظر تئوری ممکن است بر تعادل دمینرالیزه‌سازی مجدد در سطح دندان تأثیر منفی بگذارند.

با کمال تعجب، تحقیقات بالینی کمی برای ارزیابی اینکه آیا محافظت از پوسیدگی ارائه شده توسط خمیردندان فلوراید با گنجاندن پیروفسفات ها به خطر می افتد یا خیر انجام شده است. البته پیشنهاد می شود که کودکان زیر 12 سال از خمیردندان های حاوی پیروفسفات استفاده نکنند.

تترا سدیم پیروفسفات و دی سدیم پیروفسفات ترکیبات ضد تارتار موجود در خمیر دندان های شرکت شناخته شده Crest می باشند. آنها اجزای طبیعی مایعات بدن انسان هستند، در بسیاری از غذاها استفاده می شوند و دارای رتبه GRAS (به طور کلی به عنوان ایمن شناخته شده) از سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) هستند. این مواد از تشکیل کریستال هایی که در نهایت می توانند تبدیل به تارتار شوند، جلوگیری می کنند.

در سال های اخیر علاقه زیادی به درمان لکه های دندان با مواد مختلف سفید کننده دندان وجود دارد که در این میان خمیردندان با مواد فعال به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد. در مرحله اول، ساینده برای حذف پلاک دندانی فرموله شده است. این ماده، تقریبا جزء اصلی حذف لکه در تمام خمیردندان ها است. ساینده‌های سخت لکه‌ها را موثرتر از ساینده‌های نرم از بین می‌برند، اما اگر بیش از حد خمیر دندانی حاوی ساینده باشد، ممکن است برای مینا، عاج و لثه مضر باشد.

همچنین عوامل ضد رسوب مجدد مانند پلی فسفات ها از رسوب کروموفور و همچنین از تشکیل سنگ در جایی که لکه های خارجی می توانند ایجاد شوند، جلوگیری می کنند. آنها میل جذب قوی به سطح دندان دارند، یون های معدنی رنگی را متصل و از رسوب آنها جلوگیری کرده و از رسوب بعدی کروموفورها پس از عمل سفید کردن جلوگیری می کنند.

پیروفسفات، یک پلی فسفات متراکم خطی است که به طور گسترده در خمیردندان سفید کننده استفاده می شود. توانایی کیلیت آن میل پیوندی قوی برای نمک های کلسیم در سطح دندان و جرم دندانی ایجاد می کند که باعث می شود پروتئین های جذب کننده لکه را دفع کند.

پیروفسفات تشکیل جرم دندانی را که باعث ایجاد لکه های دندانی می شود، کاهش می دهد. در واقع با جذب سطوح کریستال هیدروکسی آپاتیت، عملکرد کلسیم را برای رشد کریستال متوقف می کند. سدیم فیتات یک هگزا فسفات آلی حلقوی و شکل ذخیره سازی اصلی مولکول فسفر در دانه های گیاه است و ویژگی های شیمیایی مشابهی با پیروفسفات دارد، زیرا دارای چندین گروه فسفات است. خمیر دندان و دهانشویه حاوی فیتات باعث کاهش تجمع لکه دندان و در نتیجه کاهش تشکیل جرم دندانی می شود.

نوشته نقش کاربردی پیروفسفات سدیم در خمیر دندان ها اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

دکستروز چیست؟

امروزه شیرین کننده های مصنوعی نقش زیاد و موثری در زندگی انسان ها داشته تا حدی که به یک ضرورت تبدیل شده اند. کاربردهای دکستروز به عنوان یکی از این شیرین کننده های مصنوعی در صنایع مختلف خصوصا صنایع غذایی و پزشکی بسیار مهم می باشد.

دکستروز نوعی قند ساده است که از ذرت به دست می آید. این ماده کاربردهای فراوانی در غذا و دارو دارد، از جمله به عنوان شیرین کننده و درمان افت قند خون و کم آبی.

در این مقاله با قندهای ساده، کاربردهای دکستروز و سایر موارد آشنا خواهید شد :

دکستروز نوعی شکر ساده است که شبیه فروکتوز از ذرت تهیه می شود و از نظر شیمیایی، با گلوکز که قند خون است، یکسان است.

قندهای ساده از جمله دکستروز، فروکتوز و گلوکز در غذاهایی مانند شکر، عسل و نان وجود دارند. دکستروز اغلب در غذاها به عنوان یک شیرین کننده مصنوعی و موادی مانند شربت ذرت فروکتوز ظاهر می شود.

پزشکان ممکن است از این قند ساده برای بالا بردن قند خون فرد در زمانی که خیلی پایین است، استفاده کنند. آنها همچنین ممکن است دکستروز را با سایر مواد در صورت استفاده به صورت تزریقی ترکیب کنند.

آیا دکستروز برای شما خوب است یا بد؟

بدن قندهای ساده را خیلی سریع تجزیه می کند تا از آنها برای تولید انرژی استفاده کند. اگر کسی قند ساده را بیش از حد مورد نیاز مصرف کند، بدن چربی اضافی را ذخیره می کند.

– حقایقی در مورد شیرین کننده های مصنوعی

در حالی که بدن برای انرژی به قندهای ساده نیاز دارد، مصرف بیش از حد آن می تواند خطر ابتلا به موارد زیر را افزایش دهد:

• افزایش وزن
• بیماری قلبی
• دیابت
• آکنه و سایر مشکلات پوستی
• انرژی کم
• افسردگی

لذا زمان های زیادی وجود دارد که استفاده از دکستروز بیشتر از اینکه ضرر داشته باشد، برای فرد مفید است.

موارد استفاده از دکستروز در پزشکی

پزشکان از دکستروز به دلایل مختلفی استفاده می کنند از جمله :

• برای درمان سریع قند خون پایین
• برای درمان کم آبی بدن
• برای تامین تغذیه در ترکیب با اسیدهای آمینه و سایر مواد

پزشکان ممکن است توصیه کنند که افراد مبتلا به دیابت یا افرادی که مستعد افت قند خون هستند، قرص دکستروز همراه خود داشته باشند. این قرص ها در دهان فرد به سرعت حل می شوند و به بدن اجازه می دهند دکستروز را جذب کند.

زمانی که فردی که قند خون پایینی دارد، قرص دکستروز مصرف کند، قند خون او به سرعت به سطح سالم باز می گردد.

پزشکان همچنین می توانند دکستروز را با بسیاری از مایعات دیگر ترکیب کنند تا محلول داخل وریدی بسازند. به عنوان مثال، آنها ممکن است دکستروز را با یک محلول نمکی ترکیب کنند تا یک قطره آبرسانی مجدد برای فردی که دچار کم آبی است ایجاد کنند.

برخی از مشکلات پزشکی ممکن است باعث شود فرد نتواند غذا بخورد یا نتواند مواد مغذی را جذب کند. این اتفاق می تواند منجر به سوء تغذیه شود. در موارد سوءتغذیه، پزشکان ممکن است تصمیم بگیرند که از طریق یک کاتتر ورید مرکزی، که یک لوله در یک ورید بزرگ قرار می‌گیرد، به فرد تغذیه برسانند.

آنها ممکن است گزینه تغذیه تزریقی کامل (TPN) یا تغذیه تزریقی جزئی (PPN) را با استفاده از محلول هایی که حاوی دکستروز هستند را انتخاب کنند. TPN تمام نیازهای تغذیه ای فرد را برآورده می کند، در حالی که PPN مکمل دریافت غذایی فرد است.

موارد استفاده از دکستروز در صنایع غذایی

دکستروز قندی است که از ذرت و گاهی گیاهان دیگر به دست می آید. کاربرد اولیه آن در غذا به عنوان یک شیرین کننده به ویژه در محصولات پخته شده است. به دلیل در دسترس بودن گسترده، غذای بسته بندی شده معمولاً حاوی دکستروز نیز می باشد.

جدا از شیرین کردن غذا، دکستروز ممکن است به خنثی کردن غذاهایی که بسیار تند یا شور هستند، نیز کمک کند. همچنین برخی از شرکت ها دکستروز را به برخی محصولات خود اضافه می کنند تا عمر مفید آنها را افزایش دهند.

برخی از بدنسازان از دکستروز به عنوان مکمل بعد از تمرین برای پر کردن ذخایر گلیکوژن استفاده می کنند. گلیکوژن شکلی از گلوکز است که بدن برای انرژی ذخیره می کند.

زمانی که فردی یک تمرین شدید انجام می دهد، بدن مقداری از گلیکوژن ذخیره شده خود را مصرف می کند.

بسیاری از بدنسازان قرص یا پودر دکستروز را به آب اضافه می کنند و بعد از تمرین آن را می نوشند تا ذخایر گلیکوژن را در سریع ترین زمان ممکن برای کمک به ترمیم عضلات پر نمایند.

در طول فرآیند ترمیم عضلات، عضلات در قدرت و اندازه افزایش می‌یابند که هر دو نتایج ضروری برای بدنسازان است.

سایر موارد استفاده

دکستروز کاربردها و مصارف مختلفی دارد و یکی از اجزای بسیاری از محصولات روزمره است، از جمله:

• محصولات حمام
• آرایشی بهداشتی
• محصولات مراقبت از پوست
• محصولات مراقبت از مو
• خوراک دام

حرف آخر

دکستروز یک قند ساده است که از ذرت و سایر سبزیجات به دست می آید و کاربردهای زیادی دارد از جمله شیرین کردن غذاها و افزایش ماندگاری بسیاری از محصولات.

بدنسازان ممکن است از دکستروز به عنوان مکمل استفاده کنند. پزشکان از دکستروز برای درمان بسیاری از بیماری ها از جمله کم آبی و قند خون پایین استفاده می کنند.

دکستروز یک درمان موثر برای کاهش قند خون است. ارزان است و به طور گسترده در دسترس است و برای افرادی که تمایل به تجربه دوره های قند خون پایین دارند، آن را به گزینه ای عالی تبدیل می کند.

با این حال، هنگام استفاده از دکستروز برای جلوگیری از تجربه علائم قند خون بالا، کنترل دقیق سطح قند خون ضروری می باشد.

نوشته کاربردهای دکستروز در مواد غذایی و دارویی اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

بستنی یک ماده غذایی منجمد است که از مواد اولیه ای همچون آب، محصولات لبنی مانند شیر، شکر دانه‌دار سفید، غلات، مالتودکسترین، روغن خوراکی، تخم مرغ تازه، تثبیت‌کننده امولسیون مرکب و طعم دهنده غذایی تولید می شود. این خوراکی در سراسر جهان خصوصا در میان بچه ها بسیار پرطرفدار بوده و طعم لطیف و بی نظیری دارد و البته که ارزش غذایی بالایی نیز دارد.

از آنجایی که آب عنصر اصلی در تولید بستنی است، استفاده بیش از حد از آب می تواند هزینه تولید را کاهش دهد، اما اثرات نامطلوبی بر کیفیت محصول ایجاد کند. استفاده بیش از اندازه از آب می تواند باعث ایجاد کریستال های خشن یخ در بستنی شده و در نهایت طعم آن را تحت تاثیر قرار دهد.

در صنعت بستنی سازی معمولا اقداماتی برای رفع این مشکل صورت می پذیرد :

1. افزایش محتوای جامد در تولید بستنی

یکی از راه های رفع مشکل، افزایش مواد تشکیل دهنده جامد بستنی مانند محصولات لبنی، شکر دانه ای سفید، مالتودکسترین و روغن خوراکی می باشد. افزودن این مواد جام، به پر شدن و توقف تشکیل بلورهای حجیم یخ کمک می کند. البته در نظر داشته باشید که افزایش بیش از حد محتوای مواد جامد، باعث افزایش هزینه تولید و کاهش قدرت رقابتی محصولات در بازار خواهد شد.

2. بهبود فناوری انجماد

اگرچه این روش جواب می دهد، اما نیازهای بالایی برای تجهیزات دارد و در نتیجه هم هزینه خرید و هم هزینه های عملیاتی تجهیزات را افزایش می دهد.

3. اضافه کردن مقدار مشخصی از یک تثبیت کننده امولسیون

این روش می تواند برای جلوگیری از تشکیل کریستال های خشن یخ مورد استفاده قرار گیرد و اقتصادی و کاربردی است، بنابراین برای کنترل هزینه تولید مفید است. تثبیت کننده امولسیون یک افزودنی ترکیبی غذایی است که توسط ترکیبی از تثبیت کننده و غلیظ کننده، عامل امولسیون کننده و عامل بافر ساخته می شود. هنگامی که یک تثبیت کننده در محصولات بستنی استفاده می شود، به بهبود ساختار بافت و طعم بستنی و کاهش هزینه تولید کمک می کند.

کربوکسی متیل سلولز سدیم به عنوان یک تثبیت کننده و غلیظ کننده در تولید انواع مختلف تثبیت کننده امولسیون ترکیبی کاربرد گسترده ای دارد.

کربوکسی متیل سلولز یا  CMC یک خوراکی دارای عملکردهای مختلفی مانند غلیظ کننده، امولسیون کننده، شکل دهی، پف کردن و تازه نگه داشتن است که می تواند به عنوان جایگزینی برای چسب های غذایی مانند ژلاتین، آگار و آلژینات سدیم استفاده شود. افزودن CMC می‌تواند هزینه‌های تولید غذا را کاهش دهد، درجه غذا را افزایش دهد، طعم غذا را بهبود بخشد و ماندگاری را افزایش دهد و به همین دلیل از پرکاربردترین افزودنی‌های غذایی برای تولیدکنندگان مواد غذایی است.

CMC در حال حاضر به طور گسترده در انواع غذاهای جامد، نوشیدنی های مایع، نوشیدنی های اسید لاکتیک، قوطی ها، آب نبات ها، شیرینی ها، محصولات گوشتی، بیسکویت ها، نودل های فوری، نودل های رول شده، غذاهای سریع پخت، تنقلات یخ زده و شیر سویا، ماست، بادام زمینی استفاده می شود. شیر، چای میوه، آب میوه و غیره.

اما در مورد بستنی، ترکیب کربوکسی متیل سلولز سدیم، صمغ گوار و کاراگینان باعث می شود که مواد بستنی ویسکوزیته نبتا بالایی داشته باشند و ظرفیت امولسیون کنندگی پروتئین را بهبود بخشند. همچنین ساختار بافت بستنی را نرم، ریز و صاف، طعم آن را ملایم و بافت آن را ضخیم و دندانه دار با مقاومت نسبتاً خوب در برابر ذوب می کند.

در تولید بستنی، استفاده از سدیم کربوکسی متیل سلولز به کاهش تشکیل کریستال های یخ به صورت ذرات بزرگ یا متوسط، به افزایش مقاومت ذوب، بهبود طعم، سفید شدن رنگ بستنی و افزایش حجم یخ کمک می کند. در همین حال، استفاده از سدیم کربوکسی متیل سلولز می تواند میزان استفاده از مواد جامد را کاهش دهد و در نتیجه هزینه تولید بستنی را کاهش دهد.

روش های استفاده از کربوکسی متیل سلولز سدیم در تولید بستنی

معمولاً دو روش برای استفاده از کربوکسی متیل سلولز سدیم در تولید بستنی در صنایع غذایی وجود دارد :

یکی خرید تثبیت کننده امولسیون ترکیبی از شرکت های تولید کننده مواد افزودنی غذایی است. معمولا این تثبیت کننده های امولسیون ترکیبی، حاوی کربوکسی متیل سلولز سدیم است. بسیاری از شرکت‌های بستنی‌سازی در مقیاس متوسط و کوچک در کشور ما معمولاً از سدیم کربوکسی متیل سلولز به این روش استفاده می‌کنند، زیرا زیرساخت خوبی برای تحقیق و توسعه فناوری در این حوزه وجود ندارد.

راه دیگر استفاده از سدیم کربوکسی متیل سلولز برای شرکت های تولید بستنی، خرید تثبیت کننده – غلیظ کننده، عامل امولسیون کننده و عامل بافر از خارج و سپس انجام فرآیند ترکیب توسط خود شرکت ها می باشد. برخی از شرکت‌های بستنی‌سازی در مقیاس بزرگ در کشور ما دارای تکنسین‌های بسیار باکیفیت و همچنین قابلیت تحقیق و توسعه قوی هستند، بنابراین می‌توانند با ترکیب کردن این مواد، یک تثبیت‌کننده امولسیون بستنی تولید کنند.

تثبیت کننده های متداول عبارتند از کربوکسی متیل سلولز سدیم، گوارگام، کاراگینان، زانتان گام و پکتین می باشند، در حالی که عوامل امولسیون کننده رایج، مونوگلیسرید تقطیر مولکولی، استر ساکارز، توئین، اسپان و استر پلی گلیسیرین هستند.

نوشته کاربرد کربوکسی متیل سلولز در تولید بستنی اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

پودر مالتودکسترین برای بدنسازی؛ یک انفجار انرژی برای عضلات

آیا به دنبال مکملی مقرون به صرفه هستید که انرژی زیادی را در مدت زمان کوتاهی برای شما تامین کند؟ تئوری های زیادی در مورد اینکه اگر بخواهید در مدت زمان کوتاهی به نتایج عالی دست یابید، چه چیزی باید مصرف کنید، وجود دارد.

اما یک چیز قطعی است، زمان آن رسیده است که به دنبال مکمل هایی باشید که حاوی کربوهیدرات هستند. کربوهیدرات ها منابع بزرگی از انرژی برای هنگام تمرین هستند، اما از نقش موثر آنها در بعد از تمرین نیز نمی توان چشم پوشی کرد. یکی از بهترین انتخاب ها در این مورد، مصرف مکمل مالتودکسترین است. در زیر چند دلیل ذکر شده است که چرا باید کربوهیدرات ها را در برنامه غذایی خود بگنجانید. همچنین در این مقاله به معرفی مالتودکسترین به عنوان مکملی می پردازیم که کمک زیادی به شما در تمرینات ورزشی می کند.

چرا کربوهیدرات ها برای تمرین مهم هستند؟

در طول تمرینات شدید، بافت ماهیچه ای فعال، به شدت به ذخایر قند (به شکل گلیکوژن) برای جذب انرژی از آنها متکی است. بسته به نوع عضله، شدت و مدت تمرین، توانایی گلیکوژن برای حفظ عملکرد متابولیک طبیعی در طول زمان کاهش می یابد. با مصرف کربوهیدرات در حین تمرین، انرژی بدن خود را تامین کرده و استقامت آن را افزایش می دهید.

با این حال، تأثیر کربوهیدرات ها به نوع مصرف شما بستگی دارد. اینجا همان نقطه ای است که در آن شاخص گلیسمی وارد عمل می شود. این واحد اندازه گیری، میزان افزایش سطح گلوکز خون پس از مصرف غذاهای حاوی کربوهیدرات را تعیین می کند. اگر یک ماده غذایی دارای شاخص گلیسمی بالا باشد، به این معنی است که سریعتر جذب جریان خون می شود و تأثیر سریع تری دارد. در نظر گرفتن این نکته در زمان تمرین بسیار مهم است، زیرا غذاهایی که شاخص گلیسمی بالایی دارند، در زمان کمتری انرژی بدن شما را تامین می کنند.

مالتودکسترین بالفعل چیست؟

مالتودکسترین یک قند مصنوعی است که به راحتی جذب می شود(همچنین به عنوان پلی ساکارید شناخته می شود). این ماده طعم ملایم و شیرینی دارد و معمولا از ذرت و گندم تهیه می شود، اما می توانیم آن را از سیب زمینی و نشاسته برنج یا تاپیوکا نیز تهیه کنیم. علیرغم اینکه یک کربوهیدرات پیچیده است، و پس از کربوهیدرات های ساده مانند دکستروز، دارای شاخص گلیسمی بالایی می باشد (به طور متوسط بین 106 تا 136)

بسته به نوع تولید، ترکیبات دیگری در محصول نهایی مالتودکسترین وجود دارد. مالتودکسترین برنج ممکن است حاوی 5 تا 7 درصد پروتئین باشد، در حالی که مالتودکسترین نشاسته سیب زمینی، حاوی آمیلوپکتین و فسفات بیشتری است. به همین ترتیب، گونه های مختلف ممکن است ترکیبات متفاوتی داشته باشند.

مالتودکسترین چگونه برای بدنسازی مفید است؟

مالتودکسترین به سرعت سطح قند خون را افزایش می دهد. این امر باعث تحریک ترشح انسولین (هورمون مهم آنابولیک یا عضله ساز) می شود که مسئول انتقال مواد مغذی از جریان خون به عضلات است. بنابراین مالتودکسترین به توقف اثر کاتابولیک تمرین کمک می کند و شرایط ایده آلی را برای رشد و ریکاوری عضلات ایجاد می کند.

– مالتودکسترین: جایگزین قند و مکمل عالی برای ورزشکاران

اثر مالتودکسترین بسیار سریع است و افزایش سطح انسولین، تنها پس از چند دقیقه اتفاق می افتد. لذا اگر مکمل مالتودکسترین مصرف کنید، احساس انرژی بیشتری خواهید کرد. شما اثرات استفاده مداوم از مالتودکسترین را با رژیم غذایی مناسب و رژیم تمرینی در دو هفته اول خواهید دید.

مزایای کلیدی مصرف مالتودکسترین :

• افزایش سریع انرژی
• کربوهیدرات GI بالا
• پر کردن سریع ذخایر گلیکوژن
• محافظت در برابر اثرات کاتابولیک حاصل از تمرینات شدید

بهترین زمان و روش مصرف پودر مالتودکسترین چیست؟

برای استفاده از اثرات مالتودکسترین، بهتر است بلافاصله پس از تمرین مصرف شود. بنابراین، به محض پایین آوردن وزنه ها، باید مقداری کربوهیدرات سریع الاثر (مانند پودر مالتودکسترین) و پروتئین آسان هضم (به عنوان مثال پروتئین آب پنیر) مصرف کنید و آن را با 300 تا 400 میلی لیتر آب مخلوط کنید.

مصرف این میان وعده مایع و آسان هضم پس از تمرین، اولین قدم برای ریکاوری سریع بعد از جلسات تمرینی سنگین است. علاوه بر این، علاوه بر این اگر بخواهید انفجار انرژی و نتایج تمرین برجسته ای داشته باشید، ترکیب مالتودکسترین با کراتین عالی است.

مقدار مصرف استاندارد مالتودکسترین چقدر است؟

وزن بدن، شدت تمرین و هدف شما سه عامل اساسی هستند که در این مورد نقش مهمی دارند. دوز توصیه شده برای اکثر ورزشکاران 0.5 تا 1 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است. اگر هدف شما کاهش وزن است، توصیه می کنیم 0.31 گرم مالتودکسترین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن را امتحان کنید. برای ساخت توده عضلانی این نسبت 0.6 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است. ترکیب پودر مالتودکسترین با پودر پروتئین آب پنیر پس از تمرین مناسب است.

به طور کلی، به عنوان یک مقدار بهینه، نسبت مالتودکسترین به پروتئین باید در هنگام عضله سازی به نسبت 2 به 1 و هنگام کاهش وزن 1 به 1 باشد. این بدان معناست که اگر وزن شما 70 کیلوگرم است و می خواهید وزن اضافه کنید، باید 44 گرم مالتودکسترین و تقریباً 22 گرم پروتئین دریافت کنید. برعکس، برای کاهش وزن به 22 گرم مالتودکسترین مخلوط با 22 گرم پروتئین نیاز دارید.

حرف آخر: مالتودکسترین به عنوان یک مکمل عالی

در عمل، بدنسازان و ورزشکاران از مالتودکسترین به عنوان منبع کربوهیدرات استفاده و آن را به عنوان نوشیدنی مصرف می کنند و با مقدار مناسب پروتئین آب پنیر مخلوط می کنند. این به این دلیل است که خواص مالتودکسترین به افزایش فوق‌العاده سریع شاخص گلیسمی کمک می‌کند و حاکی از آزادسازی متمرکز کربوهیدرات‌های موجود در اینجا است.

مصرف این افزودنی غذایی سرعت ریکاوری را بهبود می بخشد، به همین دلیل مکملی ایده آل برای افزایش کارایی و عملکرد شما در هر فعالیت ورزشی است. مصرف مکمل مالتودکسترین ساده ترین راه برای پر کردن ذخایر انرژی بدن است و ما آن را به ویژه برای افرادی که افزایش حجم عضلانی برایشان مشکل است، توصیه می کنیم.

نوشته کاربرد پودر مالتودکسترین برای بدنسازی اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

خشکی چشم چیست؟

امروزه خشکی چشم تبدیل به یکی از مشکلات شایع در میان قشرهای جامعه و در سنین مختلف شده است.

بیماری خشکی چشم یک بیماری شایع است که زمانی رخ می‌دهد که اشک‌های شما قادر به روان و مرطوب کردن کافی چشم‌های شما نیستند. اشک شما می تواند به دلایل زیادی ناکافی و ناپایدار باشد. برای مثال، اگر اشک کافی تولید نکنید یا اشک بی کیفیت تولید کنید، ممکن است خشکی چشم رخ دهد. این ناپایداری اشک منجر به التهاب و آسیب سطح چشم می شود.

خشکی چشم می تواند احساس ناراحتی ایجاد نماید و ممکن است چشم‌هایتان دچار سوزش یا خارش شود. شما ممکن است در شرایط خاصی مانند هواپیما، اتاقی با تهویه مطبوع، حین دوچرخه سواری یا پس از چند ساعت نگاه کردن به صفحه کامپیوتر، خشکی چشم را تجربه کنید.

درمان های خشکی چشم ممکن است شما را راحت تر کند. این درمان ها می تواند شامل تغییر سبک زندگی و قطره چشم باشد. احتمالاً برای کنترل علائم خشکی چشم باید این اقدامات را به طور نامحدود انجام دهید.

علل شایع خشکی چشم عبارتند از باد، آفتاب، سیستم های گرمایش یا تهویه مطبوع، استفاده از کامپیوتر، مطالعه و مصرف برخی داروها. عملکرد روان کننده های چشم بدین صورت است که چشم را مرطوب نگه می دارند، به محافظت از چشم در برابر آسیب و عفونت کمک می کنند و علائم بعدی خشکی چشم مانند سوزش، خارش و احساس اینکه چیزی در چشم است را کاهش می دهند.

قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز یکی از داروهای رایج برای رفع خشکی و تحریک چشم است.

این قطره به عنوان درمانی برای چشم های تحریک شده و خشک استفاده می شود. قطره چشمی محلول موثری است که به روان شدن چشم و کاهش علائم خشکی چشم مانند قرمزی چشم و خارش کمک می کند. قطره چشم را می توان برای مرطوب کردن چشم ها نیز استفاده کرد که به محافظت از چشم در برابر هرگونه عفونت، آسیب و کاهش علائم تحریک چشم مانند سوزش و احساس جسم خارجی در چشم کمک می کند.

قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز سطح قرنیه چشم را بهبود می بخشد، یکپارچگی لایه اشکی را روان می کند و بینایی چشم را بهبود می بخشد. همچنین سطح بینایی چشم را به میزان قابل توجهی بهبود می بخشد و از اثرات مضر محیطی محافظت می کند.

نحوه استفاده از محلول اشک مصنوعی قطره چشمی 0.5 درصد سدیم کربوکسی متیل سلولز

معمولاً قطره ها ممکن است به دفعات مورد استفاده قرار گیرند، اما پمادها معمولاً 1 تا 2 بار در روز در صورت نیاز استفاده می شوند. اگر از پماد یک بار در روز استفاده می کنید، بهتر است آن را قبل از خواب استفاده کنید.

برای استفاده از قطره ابتدا دست ها را بشویید. برای جلوگیری از آلودگی، مراقب باشید که قطره چکان یا بالای لوله پماد را لمس نکنید یا اجازه ندهید که چشم شما را لمس کند. همیشه بعد از هر بار استفاده درپوش را محکم ببندید. سر خود را به عقب خم کنید، به بالا نگاه کنید و پلک پایینی را پایین بکشید.

قطره چکان را مستقیماً بالای چشم قرار دهید و در صورت نیاز 1 یا 2 قطره را از آن خارج کنید. به پایین نگاه کنید و به آرامی چشم خود را به مدت 1 یا 2 دقیقه ببندید. یک انگشت را در گوشه چشم نزدیک بینی قرار دهید و فشار ملایمی وارد کنید. این کار از تخلیه دارو از چشم جلوگیری می کند.

اگر از لنزهای تماسی استفاده می کنید، قبل از استفاده از بیشتر انواع روان کننده های چشم، آنها را بردارید.

اثرات جانبی

ممکن است در اولین استفاده از قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز، بینایی شما به طور موقت تار شود. همچنین، سوزش جزئی ممکن است به طور موقت رخ دهد. اگر هر یک از این اثرات ماندگار شد یا بدتر شد، فوراً به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید.

اگر پزشک به شما دستور داده است که از این دارو استفاده کنید، به یاد داشته باشید که پزشک شما تشخیص داده است که مزایای آن برای شما بیشتر از خطر عوارض جانبی است. البته که بسیاری از افرادی که از این دارو استفاده می کنند، عوارض جانبی جدی را ملاحظه نمی کنند.

در صورت بروز هر یک از این عوارض جانبی جدی مانند چشم درد، تغییر در بینایی، قرمزی یا تحریک مداوم چشم حتما به پزشک مراجعه کنید.

موارد احتیاط

قبل از استفاده از این محصول، اگر به آن حساسیت دارید، به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید. یا اگر آلرژی دیگری دارید، در جریان باشید که این محصول ممکن است حاوی مواد غیر فعالی باشد که می تواند باعث واکنش های آلرژیک یا مشکلات دیگر شود.

این محصول (مخصوصاً پمادها) ممکن است به طور موقت بلافاصله پس از قرار گرفتن در چشم(ها) باعث تاری دید شوند. پس بلافاصله پس از مصرف آن رانندگی نکنید، از ماشین آلات استفاده نکنید یا فعالیتی را که نیاز به دید واضح دارد انجام ندهید تا زمانی که مطمئن شوید که می توانید چنین فعالیت هایی را با خیال راحت انجام دهید.

نکات نگهداری قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز

قبل از استفاده از قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز، لنز تماسی را بردارید. نوک ظرف قطره چشمی را لمس نکنید و همچنین از تماس نوک ظرف با هر سطحی برای جلوگیری از هرگونه آلودگی جلوگیری کنید.

قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز باید در دمای اتاق نگهداری شود و اگر رنگ آن تغییر کرد یا بوی عجیبی داشت، از مصرف آن خودداری کنید. قبل از شروع این درمان برای نتایج موثرتر و سریعتر باید با پزشک مشورت کرد. قطره چشم را از دسترس کودکان دور نگه دارید. استفاده از این قطره چشمی دو بار در روز توصیه می شود.

نوشته قطره چشمی سدیم کربوکسی متیل سلولز اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

سیترات سدیم، نمک سدیم اسید سیتریک است. این کریستال سفید، پودر کریستالی یا سفید، کریستال های دانه ای، کمی رقیق در هوای مرطوب، آزادانه در آب محلول و عملا در الکل نامحلول است. مانند اسید سیتریک، طعم ترش دارد.

یکی از کاربردهای مهم و اساسی تری سیترات علاوه بر استفاده به عنوان افزودنی غذایی، کاربرد آن در حوزه پزشکی و دارویی و به عنوان یک داروی ضد انعقاد می باشد. با ما همراه باشید تا شما را با داروهای ضدانعقاد و تاثیرات حیاتی آن و همچنین کاربرد ضد انعقاد سیترات سدیم آشنا نماییم.

– فواید و مضرات تری سیترات سدیم در مواد غذایی و دارویی

داروهای ضد انعقاد، خانواده ای از داروها هستند که از لخته شدن خون شما به راحتی جلوگیری می کنند. آنها می توانند لخته های موجود را بشکنند یا در وهله اول از تشکیل لخته جلوگیری کنند. این داروها می توانند به توقف شرایط تهدید کننده زندگی مانند سکته مغزی، حملات قلبی و آمبولی ریه کمک کنند که همه اینها به دلیل لخته شدن خون اتفاق می افتد.

در واقع داروهای ضد انعقاد گروهی از داروها هستند که توانایی لخته شدن خون را کاهش می دهند. آنها این کار را با اجازه دادن به بدن شما در شکستن لخته های موجود یا جلوگیری از تشکیل لخته های جدید انجام می دهند.

داروهای ضد انعقاد به اشکال مختلف از جمله تزریقی، داروهای داخل وریدی (IV) و داروهایی که از طریق دهان مصرف می کنید، وجود دارند. آنها اغلب شرایط تهدید کننده زندگی را که ممکن است به دلیل لخته شدن خون رخ دهد، مانند سکته مغزی، حملات قلبی و آمبولی ریوی، درمان و از آن پیشگیری می کنند.

چرا باید این داروها را مصرف کنم؟

وقتی لخته های خون همانطور که باید عمل کنند، در محل آسیبی که نیاز به ترمیم دارد تشکیل می شوند و در جای خود باقی می مانند. با این حال، وقتی لخته ها در یک مکان باقی نمی مانند یا در جریان خون شما تشکیل نمی شوند، می توانند بسیار خطرناک باشند. اگر لخته بیش از حد بزرگ باشد، ممکن است در یک رگ خونی کوچکتر گیر کند. اگر آن رگ خونی کوچکتر در یک مکان بحرانی باشد، می تواند جریان خونی را که یکی از اندام های شما برای زنده ماندن به آن نیاز دارد، مسدود کند.

انسداد لخته‌های خون می‌تواند منجر به حوادث مرگبار زیر شود:

• سکته. لخته‌های خون به‌ویژه خطرناک هستند اگر به مغز شما برسند، جایی که می‌توانند به راحتی در رگ‌های خونی کوچک‌تر گیر کنند.
• آمبولی ریه (PE). این زمانی اتفاق می افتد که یک لخته خون گیر کرده و یک شریان در ریه های شما را مسدود کند. اگر انسداد به اندازه کافی شدید باشد، آمبولی ریه می تواند کشنده باشد.
• حمله قلبی (انفارکتوس میوکارد). اینها زمانی اتفاق می‌افتند که شریان‌هایی که خون را به قلب شما می‌رسانند، مسدود می‌شوند و کاملا می توانند کشنده باشند.

داروهای ضد انعقاد می توانند از افرادی که شرایط یا بیماری هایی دارند که می تواند باعث بروز هر یک از رویدادهای مرتبط با لخته در بالا شود، محافظت کنند.

داروهای ضد انعقاد چطور کار می کنند؟

بدن شما دائماً در حال متعادل کردن فرآیندهای لخته شدن و ضد انعقاد است. اگر خون شما به اندازه کافی لخته نشود، آسیب می تواند باعث از دست دادن شدید خون یا حتی مرگ شود. اگر بیش از حد لخته شود، می تواند باعث بروز حوادث خطرناک پزشکی شود که در بالا ذکر شد. برخی از اجزای خون، فرآیندهای لخته شدن شما را در حالت غیر فعال نگه می دارند. به این ترتیب، بدن شما می تواند به سرعت آنها را در هنگام آسیب دیدگی که نیاز به ترمیم دارد، فعال کند.

به لطف این عمل متعادل کننده، لخته شدن معمولاً یک فرآیند مفید است. خونریزی را متوقف می‌کند، پوشش محافظی ایجاد می‌کند تا میکروب‌ها و باقی‌مانده‌ها را از زخم دور نگه دارد، و سپس پوست را بازسازی می‌کند تا کاملاً جدید شود (یا تقریباً اگر زخم جای زخم داشته باشد).

داروهای ضد انعقاد با تداخل در فرآیندهای لخته شدن طبیعی عمل می کنند. درست همانطور که از نام آنها پیداست، آنها از انعقاد جلوگیری می کنند یا آن را خنثی می کنند، فرآیندی که در آن خون شما جامد می شود و لخته تشکیل می شود. بسته به نوع ضد انعقاد، اختلال در فرآیند انعقاد به روش های مختلفی اتفاق می افتد.

مزایای داروهای ضد انعقاد چیست؟

داروهای ضد انعقاد در پیشگیری از بیماری های تهدید کننده زندگی مانند سکته مغزی، آمبولی ریه و حمله قلبی بسیار موثر هستند. همچنین چندین روش مختلف برای کارکرد این داروها وجود دارد. این بدان معناست که افرادی که نمی توانند یک دارو مصرف کنند، ممکن است همچنان بتوانند از یک داروی مشابه استفاده کنند.

نقش سیترات سدیم در انعقاد خون

تری سیترات سدیم از نظر پزشکی به عنوان عامل قلیایی کننده استفاده می شود. این ماده با خنثی کردن اسید اضافی در خون و ادرار عمل می کند و برای درمان اسیدوز متابولیک کاربرد دارد.

اما سیترات سدیم بیش از 100 سال است که به عنوان یک ضد انعقاد برای تثبیت خون و فرآورده های خونی استفاده می شود.

استفاده از سیترات سدیم به عنوان یک ضد انعقاد، در اوایل سال 1914 مورد توجه قرار گرفت و در مقیاس کوچک در طول جنگ جهانی اول، برای گردآوری انبارهای خون قبل از نبرد مورد استفاده قرار گرفت، خونی که معمولاً فقط برای چند روز قابل ذخیره است.

سیترات به عنوان ضد انعقاد خط اول برای درمان جایگزینی مداوم کلیه (CRRT) در بیماران بدحال توصیه شده است. در مقایسه با هپارین، ضد انعقاد سیترات ایمن تر و موثرتر است. سیترات با کاهش غلظت کلسیم یونیزه شده (iCa) در فیلتر، آبشار انعقاد را مهار می کند.

سیترات سدیم یک عامل قلیایی کننده است و پس از جذب برای تولید بی کربنات متابولیزه می شود. می توان از آن برای درمان اسیدوز متابولیک استفاده کرد، جایی که بی کربنات تولید شده، یون های هیدروژن اضافی را در خون بافر می کند و pH آن را افزایش می دهد.

همچنین می توان از آن برای قلیایی کردن ادرار و همچنین برای جلوگیری از ایجاد سنگ های کلیوی استفاده کرد که در ادرار اسیدی ایجاد می شوند.

نوشته کاربرد ضد انعقاد سیترات سدیم اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

قطعا زمانی که پس از ورزش های سنگین، دویدن طولانی یا دوچرخه سواری شدید روی زمین دراز می کشید، احساس درد را در اندام خود حس کرده اید.

بسیاری از مردم بر این باورند که دلیل این اتفاق یعنی خستگی و درد عضلانی ناشی از تولید اسید لاکتیک در بدن بوده و اینکه باید به طریقی کاهش داده شود تا به شما کمک کند بهبود پیدا کنید و جلوی درد را بگیرید.

اما این عقیده درستی نیست و بعدا متوجه خواهید شد که درد عضلانی ناشی از تولید اسید لاکتیک در بدن نیست!

دردی که بعد از تمرین در عضلات خود احساس می کنید، به دلیل پارگی های میکروسکوپی در بافت عضلانی است که بازسازی می شود تا به شما کمک کند قوی تر شوید.

پس این اسید لاکتیک چیست که همه در مورد آن صحبت می کردند؟ این ماده چه کاری در بدن انجام می دهد و آیا باید از شر آن خلاص شویم یا کاملا برای بدن ما کاربردی می باشد.

اسید لاکتیک چیست؟

اسید لاکتیک یک محصول جانبی گلیکولیز است، یکی از فرآیندهای متابولیکی که بدن برای تولید انرژی در طول ورزش شدید استفاده می کند. اسید لاکتیک اصطلاحی است که برای توصیف یون‌های لاکتات و هیدروژن که محصولات جانبی این فرآیند هستند استفاده می‌شود.

البته نوعی از اسید لاکتیک نیز وجود دارد که به عنوان یک افزودنی غذایی پرکاربرد در صنایع غذایی و سایر صنایع کاربرد داشته و …

اسید لاکتیک چه می کند؟

اسید لاکتیک در طی فرایند گلیکولیز در سلول‌های عضلانی تشکیل می‌شود تا سلول‌ها را از تجمع پیروات که محصول جانبی گلیکولیز است، پاکسازی نماید. یون هیدروژن چیزی است که مسئول کاهش PH بافت عضلانی است و آن را اسیدی تر می کند. این کاهش در PH عضلانی که به عنوان اسیدوز شناخته می شود، می تواند منجر به احساس سوزش و یا بعضا درد در عضلات در طول تمرینات شدید شود.

اما خبر خوب این است که اسید لاکتیک بیشتر کمک کننده عضلات ما می باشد تا باعث درد و سورش آنها، زیرا در نهایت انرژی مورد نیاز را تامین می کند. البته در ادامه اسید لاکتیک تولیده شده در طی گلیکولیز، به راحتی جدا می‌شود، به این معنی که اسید لاکتیک از سلول عضلانی خارج شده و وارد جریان خون می‌شود.

لاکتات و یون هیدروژن دیگر متصل نیستند و به صورت اسید لاکتیک وجود دارند، اما هر دو به صورت جداگانه به صورت لاکتات و یون هیدروژن در بدن وجود دارند. لاکتات اغلب بازیافت می شود و به عنوان انرژی مورد استفاده قرار می گیرد، که در طول دوره های ورزش شدید بسیار مورد نیاز است.

لاکتیک اسید چه زمانی تولید می شود؟

اسید لاکتیک در طول دوره‌های تمرین با شدت بالا تولید می‌شود، زیرا بدن شما سخت کار می‌کند تا انرژی لازم برای حفظ فعالیت را تولید کند. بدن ما از آدنوزین تری فسفات (ATP) به عنوان منبع انرژی اولیه استفاده می کند.

سه مسیر اصلی انرژی ATP را در بدن تولید می کند:

1. سیستم ATP-PC
2. سیستم گلیکولیتیک (گلیکولیز)
3. سیستم اکسیداتیو.

در طول دوره‌های تمرین با شدت بالا، مانند دوی سرعت یا برداشتن وزنه های سنگین، بدن برای انرژی سریع به ATP-PC و سیستم‌های گلیکولیتیک (گلیکولیز) متکی است، زیرا آنها ATP را با سرعت بیشتری نسبت به سیستم اکسیداتیو تولید می‌کنند.

بدن ابتدا از سیستم ATP-PC استفاده می کند، زیرا سریعترین ATP را تولید می کند. هنگامی که منابع انرژی از سیستم ATP-PC شروع به کم شدن می کند، بدن در مرحله بعدی به سیستم گلیکولیتیک یا گلیکولیز روی می آورد.

در طی فرآیند گلیکولیز، پیرووات به عنوان یک محصول جانبی تولید می شود. وقتی اکسیژن زیادی در سلول‌ها وجود دارد، پیروات تجزیه می‌شود و به ATP بیشتری تبدیل می‌شود تا به عنوان انرژی، مورد استفاده قرار گیرد.

با این حال، زمانی که فردی در حال انجام تمرینات با شدت بالا است، احتمالاً بدن او نمی‌تواند اکسیژن را با سرعت کافی به سلول‌ها برساند و محیطی بی‌هوازی در سلول ایجاد می‌کند (بی هوازی = بدون اکسیژن).

هنگامی که این اتفاق می افتد، پیرووات در سلول ماهیچه ای تجمع می یابد و به سرعت به لاکتات تبدیل می شود، در حالی که در این فرآیند یک یون هیدروژن آزاد نیز آزاد می شود.

برای رفع این ترافیک و از سرگیری تولید انرژی، لاکتات و یون هیدروژن با هم به عنوان اسید لاکتیک جفت می شوند تا بتوانند از سلول خارج شوند و وارد خون شوند. لذا به طور خلاصه اسید لاکتیک زمانی تشکیل می شود که سلول های ماهیچه ای، اکسیژن کافی برای استفاده از سایر منابع انرژی خود را نداشته باشند.

چگونه از مشکل تجمع اسید لاکتیک خلاص شوید؟

در شرایط عادی، یعنی در حالت استراحت یا در حین ورزش در حالت ثابت، بدن می تواند لاکتات اضافی موجود در خون را با تبدیل آن به انرژی در فرآیندی به نام چرخه کوری کنترل کند. برای تنظیم یون های هیدروژن اضافی در بدن، خون حاوی چندین بافر برای کمک به عادی سازی سطح pH است که توسط اسیدیته یون هیدروژن تهدید می شود.

خوشبختانه، تجمع اسید لاکتیک چیزی نیست که ما باید نگران آن باشیم. نیازی به حذف آن یا برداشتن آن با استفاده از وسایل خارجی نیست. بدن انسان برای مدیریت این محصول جانبی متابولیک، هنگام ورود به جریان خون به خوبی مجهز است.

بیایید فرض کنیم که شما به طور کامل در یک تمرین ورزشی شرکت می کنید و میزان یون های لاکتات و هیدروژن در خون با چنان سرعتی افزایش می یابد که بدن نمی تواند آنها را با سرعت کافی حذف کند.

در این مرحله، توانایی ورزش کردن به شدت کاهش می یابد. این مدلی از پشتیبانی به بدن شما برای جلوگیری از عدم تعادل و وارد نمودن فشارهای بیش از اندازه و خطرناک می باشد. لذا وقتی بدنتان به این وضعیت فیزیولوژیکی برسد، آن احساس سوزش و درد شما را مجبور خواهد کرد تا زمانی که بدنتان به حالت هموستاز بازگردد، استراحت کنید.

چگونه اسید لاکتیک را کاهش می دهید؟

راه کاهش تولید اسید لاکتیک این است که آمادگی جسمانی خود را افزایش دهید تا بدن شما دیرتر به آن نقطه برسد. اگر تا به حال تمرینات تناوبی با شدت بالا انجام داده اید، می دانید که وقتی برای اولین بار شروع می کنید، به سرعت خسته می شوید.

با گذشت زمان و با پیشرفت مناسب و تمرین مداوم، متوجه می شوید که استقامت شما افزایش می یابد و می توانید برای دوره های طولانی تری تمرین کنید.

آنچه در واقع اتفاق می افتد، این است که بدن شما می تواند به تولید انرژی مورد نیاز برای مدت طولانی تری ادامه دهد.

لاکتات در مقابل اسید لاکتیک

اسید لاکتیک، پیوند لاکتات با یون هیدروژن است. این یون هیدروژن موجود در اسید لاکتیک است که به احساس سوزش در عضلات در حین تمرین منجر می شود، نه لاکتات.

به نظر می رسد لاکتات با بازیافت مجدد در سیستم، به بدن برای تامین انرژی برای ماهیچه هایمان به ما کمک کند!

البته که اسید لاکتیک و لاکتات گاهی اوقات به جای یکدیگر استفاده می شوند، حتی اگر از نظر فنی متفاوت باشند.

حرف آخر

اسید لاکتیک خیلی هم ماده بدی نیست، حتی پس از بازیافت لاکتات، به تامین سوخت ماهیچه ها کمک می کند! هرچند ممکن است باعث سوزش عضلات شود، اما تنها مسئول درد بعد از تمرین نیست.

از طرفی باید این نکته را بدانید که با بهبود تناسب اندام، زمان بیشتری طول می کشد تا به نقطه ای برسید که اسید لاکتیک تشکیل شده و بدن شما انرژی لازم برای ادامه عملکرد ورزشی را تمام می کند. پس به طور مداوم تمرین کنید، استراحت و ریکاوری کافی داشته باشید تا به خوبی در مسیر رسیدن به اهداف تناسب اندام خود قرار بگیرید، حتی اگر در طول مسیر ورزش کمی اندامتان بسوزد!

نوشته تولید اسید لاکتیک در بدن ؛ چه دلیلی دارد؟ اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

اسید پیروفسفات سدیم و طبقه بندی های آن

اسید پیروفسفات سدیم که همچنین به عنوان دی سدیم پیروفسفات شناخته می شود، یک ترکیب معدنی است که به صورت پودر سفید و بی بو ظاهر می شود. این ماده یک ترکیب یونی متشکل از دو کاتیون سدیم و یک آنیون پیروفسفات است و از این رو محلول در آب است. این ماده معمولاً از تجزیه حرارتی سدیم دی هیدروژن فسفات تولید می شود.

طبقه بندی آن در بازار بر اساس درجه به شرح زیر است:

• درجه غذایی
• درجه صنعتی

اسید پیروفسفات سدیم را می توان بر اساس عملکرد به دسته های زیر تقسیم کرد:

• بافر
• خمیرمایه
• امولسیفایر
• تثبیت کننده
• چسب
• سایر موارد

اسید پیروفسفات سدیم بر اساس استفاده نهایی به شرح زیر تفکیک می شود:

• غذاها و نوشیدنی ها
• مواد غذایی حیوانات خانگی
• چرم
• داروسازی
• نفت و پتروشیمی
• سایر موارد

بازارهای منطقه ای عمده این محصول عبارتند از :

• آمریکای شمالی
• اروپا
• آسیا و اقیانوسیه
• آمریکای لاتین
• خاورمیانه
• آفریقا

افزایش استقبال جهانی یه صنعت پردازش مواد غذایی، منجر به افزایش تقاضا برای اسید پیروفسفات سدیم شده است. این به دلیل کاربرد آن به عنوان یک عامل خمیر کننده محبوب و البته بسیاری از ویژگی های دیگر است.

بخش عمده رشد صنعت استفاده از سدیم اسید پیروفسفات، مربوط به منطقه آسیا و اقیانوسیه به دلیل پیشرفت سریع در صنعت غذا و نوشیدنی در این منطقه باشد. این امر بیشتر به دلیل افزایش درآمدهای حاصل از صنایع غذایی نوظهور در این مناطق است.

نحوه عملکرد سدیم اسید پیروفسفات(SAPP) در صنایع غذایی

آیا نان پف دار و نرم، کیک و بیسکویت را دوست دارید؟ شباهت همه آنها این است که ساختار متخلخل اسفنج مانندی در داخل خود دارند.

برای ایجاد چنین ساختاری، نانوایان معمولاً از بکینگ پودر استفاده می کنند تا مقدار کافی هوا در خمیر ایجاد شود. واکنش SAPP (اسید پیروفسفات سدیم) با بی کربنات سدیم در بکینگ پودر بیشترین هوای مورد نیاز را برای این کار تولید می کند.

سرعت واکنش یا همان ROR (the rate of reaction) برای نشان دادن میزان CO2 تولید شده در خمیر استفاده می شود که برای استفاده از اسید پیروفسفات سدیم ضروری می باشد.

ROR را می توان به صورت فرمول (حجم CO2 واقعی تولید) / (حجم CO2 تولید ظده در تئوری) * 100٪ توصیف کرد.

نیاز به انواع سدیم اسید پیروفسفات مختلف، از محصولی به محصول دیگر متفاوت بوده و همچنین نرخ CO2 تحقق یافته نیز می تواند بر اساس نیاز ما تغییر کند. برای خمیر منجمد مورد نیاز جهت بیسکویت ها و محصولات نان، از نوع آهسته سدیم اسید پیروفسفات استفاده می شود، نان و کیک تازه تهیه شده به نوع متوسط SAPP نیاز داشته و غذاهای سرخ شده نیاز به نوع سریع آن دارند.

CO2 حاصل را می توان با افزایش رطوبت و دما افزایش داد. موادی مانند پودر شیر و تخم مرغ نیز می توانند به روندواکنش کمک کنند.

کاربردهای اسید پیروفسفات سدیم در مواد غذایی

برخی کاربردهای عمومی سدیم اسید پیروفسفات در مواد غذایی شامل موارد زیر می باشد :

– به عنوان بکینگ پودر در پخت غذا برای کنترل درجه تخمیر و بهبود شدت تولید آن

– برای نودل های فوری برای کوتاه شدن زمان آبرسانی مجدد محصول نهایی استفاده می شود، به طوری که نودل های فوری چسبناک یا پوسیده نشوند.

– در سوسیس و کالباس برای افزایش طعم و رنگ استفاده می شود.

– در بیسکویت ها و کیک ها استفاده می شود، می تواند زمان تخمیر را کوتاه کند، سرعت از هم گسیختگی محصول را کاهش دهد و دوره نگهداری را طولانی کند.

– SAPP به عنوان یک افزایش دهنده کیفیت در صنعت نانوایی مانند نان، بیسکویت، گوشت و آبزیان و غیره استفاده می شود. می تواند یون های فلزی پیچیده، مقدار PH و قدرت یونی غذاها را بهبود بخشد و در نتیجه چسبندگی و ظرفیت نگهداری آب غذاها را بهبود بخشد.

– در سیب زمینی سرخ کرده، سدیم اسید پیروفسفات SAPP می تواند سطح یک ماده سرطان زا به نام آکریل آمید را کاهش دهد. همچنین می تواند از تغییر رنگ سیب زمینی و تیره شدن آن در محصولات سیب زمینی جلوگیری کند.

– در کنسرو ماهی تن، دی سدیم پیروفسفات می تواند از تشکیل کریستال های بی ضرر استروویت جلوگیری کند.

– در غذاهای دریایی کنسرو شده، می تواند رنگ محصول را در طول پخت حفظ کند.

– در گوشت های پخته شده، تبدیل نیتریت سدیم به نیتریت را با تشکیل یک واسطه اسید نیتریت، تسریع می کند و می تواند احتباس آب را بهبود بخشد.

نوشته کاربردهای اسید پیروفسفات سدیم در مواد غذایی اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

اسید اسکوربیک ، آسکوربیک اسید یا همان ویتامین سی معروف که همه ما آن را می شناسیم، یک ویتامین طبیعی محلول در آب و یک آنتی اکسیدان قدرتمند می باشد که اهمیت بالایی در تشکیل کلاژن و همچنین مبارزه با عفونت حاصل از باکتری ها و همچنین سم زدایی بدن دارد.

این ماده به طور طبیعی در غذاهایی مانند مرکبات، گوجه فرنگی، سیب زمینی و سبزیجات برگ دار وجود دارد. ویتامین C برای استخوان ها و بافت های همبند، ماهیچه ها و رگ های خونی بسیار مهم است. ویتامین C همچنین به جذب آهن در بدن کمک می کند که برای تولید گلبول های قرمز خون مورد نیاز است.

شاید برای بسیاری از شما سوال پیش آمده باشد که اسید اسکوربیک در ادرار نشانه چیست و آیا وجود آن موجب بروز نگرانی می شود یا خیر؟

برای تشخیص این مورد که آیا در ادرار شما، اسید اسکوربیک موجود است یا خیر، به راحتی می توانید با یک آزمایش ساده این مورد را تشخیص دهید.

چه لزومی دارد که سطح اسید اسکوربیک ادرار بررسی شود؟

شاید وجود اسید اسکوربیک در ادرار به خودی خود جای نگرانی نداشته باشد، اما توجه به یک نکته مهم ضروری است. هنگامی که آسکوربیک اسید از غلظت های مشخصی بالاتر می رود، باعث می شود آزمایش های خون، گلوکز و موارد مشابه با بروز تداخل‌هایی در پدهای معرف، با تاخیر در جواب دهی مواجه شده و یا در حالت بدتر باعث منفی شدن نادرست جواب آزمایش ها گردد.

دلیل این امر هم خاصیت احیاکنندگی اسید اسکوربیک می باشد که موجب بروز چنین نتیجه غلطی در نتایج آزمایش می گردد.

در صورت مشاهده اسید اسکوربیک در ادرار چه باید کرد؟

در صورتی که در جواب آزمایشات شما نتایج مثبتی از آسکوربیک اسید دیده شد، بایستی زمان خواندن نتایج آزمایش ادرار طولانی تر شود تا در طی این مدت، واکنش های لازم صورت پذیرد. همچنین بهتر است که از سایر آزمایشات تکمیل کننده برای تعیین احتمال وجود گلوکز یا گلبول های قرمز در ادرار استفاده نمایید.

چرا اسید اسکوربیک در ادرار مثبت می شود؟

یکی از مهمترین دلایل بالا رفتن آسکوربیک اسید در ادرار به مصرف بیش از اندازه آن بر می گردد. مکانیزم جذب آن به این شکل است که بدن همواره میزان مورد نیاز اسید اسکوربیک خود را جذب می کند، اما نکته مهم این است که در بدن انسان ذخیره نمی شود و سایر مقادیر اضافی از طریق ادرار خارج می گردد.

بالا رفتن اسید اسکوربیک در ادرار ممکن است مبتنی بر دلایل دیگری همچون عدم امکان جذب آن توسط بدن و یا وجود سنگ کلیه نیز باشد.

مصرف بالای اسید اسکوربیک چه علائمی دارد؟

مصرف بیش از اندازه اسید اسکوربیک یا همان ویتامین سی خواه به شکل قرص های مکیدنی یا حل شدنی در آب باشد و خواه به شکل وریدی و عضلانی می تواند موجب بروز برخی علائم و مشکلات گردد.

برخی از علائم عمومی آن شامل افزایش ضربان قلب، استفراغ یا حالت تهوع، بروز سردرد و یا درد معده می باشد.

مصرف پایین اسید اسکوربیک یا ویتامین سی چه علائمی دارد؟

بزرگسالان 1918 تا 70 ساله به 40 میلی گرم ویتامین C در روز نیاز دارند. کمبود حاد ویتامین C باعث ایجاد اسکوربوت در افرادی می شود که قادر به سنتز این ویتامین نیستند. در انسان بالغ علائم پس از 45 تا 80 روز محرومیت از ویتامین C آشکار می شود. در کودکان این سندرم، بیماری مولر-بارلو نامیده می شود.

این بیماری همچنین می‌تواند در نوزادانی که از شیر خشک‌های غنی‌شده با ویتامین C تغذیه می‌شوند، ایجاد شود. ادم، خونریزی ها، ضعف در استخوان، غضروف، دندان و بافت همبند از سایر علائم آن می باشد. بزرگسالان مبتلا به اسکوربوت می توانند دارای لثه‌های متورم و بعضا دارای خونریزی‌ باشند و در نهایت می تواند منجر به از دست دادن دندان، بی‌حالی، خستگی، دردهای روماتیسمی در پاها، آتروفی عضلانی، ضایعات پوستی و انواع تغییرات روانی گردد.

نوشته اسید اسکوربیک در آزمایش نشانه چیست؟ اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.

به نظر می رسد هر ماه، یک نوشیدنی رژیمی جدید یا شیرین کننده مصنوعی در راهروهای هایپرمارکت ها ظاهر می شود و ادعا می کند که نه تنها تمام مزایای پیشینیان خود را ارائه می دهد، بلکه هیچ یک از جنبه های منفی آنها را نیز ندارد. در همین حال برخی گزارش ها نیز شیرین‌کننده‌های مصنوعی مختلف را با افزایش وزن، سرطان و سایر اثرات خطرناک مرتبط می دانند. پس چگونه می توان واقعیت را از داستان جدا کرد؟

شیرین کننده های مصنوعی را جایگزین قند، شیرین کننده های کم کالری یا شیرین کننده های غیر مغذی نیز می نامند. آنها شیرینی شکر را بدون کالری ارائه می دهند. شیرین کننده های مصنوعی چندین برابر شیرین تر از شکر هستند و به همین دلیل، برای شیرین کردن غذاها فقط به مقدار کمی شیرین کننده مصنوعی نیاز است.

به همین دلیل است که غذاهای تهیه شده با شیرین کننده های مصنوعی، ممکن است کالری کمتری نسبت به غذاهایی که با شکر تهیه می شوند، داشته باشند.

جایگزین های شکر بر سطح قند خون شما تأثیر نمی گذارند. مواد غذایی دارای شیرین کننده های مصنوعی، حاوی کمتر از 20 کالری و 5 گرم یا کمتر کربوهیدرات هستند و در برابر دیابت به عنوان کالری یا کربوهیدرات به حساب نمی آیند. اما به یاد داشته باشید که سایر مواد موجود در غذاهایی که دارای شیرین کننده های مصنوعی هستند، همچنان می توانند بر سطح قند خون و کالری دریافتی شما تأثیر بگذارند.

رایج ترین شیرین کننده ها

رایج ترین شیرین کننده های مصنوعی بدون کالری (NAS) موادی با طعم بسیار شیرین هستند. به همین دلیل آنها در مقادیر کم، برای جایگزینی شیرینی شکر یا سایر مواد مشتق شده از آن استفاده می شوند.

احتمالاً حداقل برخی از نام‌های شیرین‌کننده‌های مصنوعی رایج زیر را بشناسید:

• ساخارین
• آسپارتام
• آسه سولفام پتاسیم
• نئوتام
• سوکرالوز
• سیکلامات

– از ساخارین تا آسپارتام ؛ معروف ترین شیرین کننده های مصنوعی

اما کدام یک از این شییرین کننده ها فواید بیشتری دارند و چه تاییدیه های ایمنی غذایی را دریافت کرده اند. در این مقاله به بیان فواید یکی از پرکاربردترین و جذاب ترین شیرین کننده های مصنوعی، یعنی ساخارین خواهیم پرداخت و قصد داریم شما را با فواید ساخارین و همچنین تاییدیه های آن آشنا نماییم.

فواید ساخارین برای سلامتی

مزیت اصلی ساخارین و البته همه شیرین کننده های مصنوعی (یا شیرین کننده های غیر مغذی) این است که یک جایگزین با کالری صفر، برای غذاها و نوشیدنی ها ارائه کرده و در عین حال طعم شیرینی را حفظ می کنند.

جایگزینی شکر تصفیه شده با ساخارین در رژیم غذایی می تواند راهی موثر برای کاهش کالری دریافتی شما باشد و این به شما امکان می دهد در عوض، سایر غذاهای سالم تر با کالری بالاتر مصرف کنید.

ساخارین به عنوان جایگزین شکر ساخته شده است و معمولاً برای شیرین کردن نوشیدنی ها، محصولات پخته شده یا سایر غذاها استفاده می شود.

نقش جایگزینی شکر با شیرین کننده های مصنوعی در درمان دیابت و چاقی با اهمیت است و البته که بر اساس تحقیقات، باکتری های روده با استفاده از خواص مفید شیرین کننده های مصنوعی در درمان برخی بیماری به کار می آیند.

استفاده از ساخارین و جایگزینی شکر سفره یا ساکارز با آن، می تواند به کاهش وزن و کنترل طولانی مدت وزن کمک کند، بروز حفره های دندانی را کاهش دهد و عامل مهمی در مدیریت دیابت نوع 1 و 2 باشد.

ساخارین به عنوان یک جایگزین قند، به ویژه توسط دیابتی ها و مراقبان وزن که از رژیم غذایی محدود کالری پیروی می کنند، استفاده می شود.

ایمنی ساخارین

مطالعات تحقیقاتی در دهه 1970، رژیم غذایی سرشار از ساخارین را با افزایش بروز سرطان مثانه در موش‌های آزمایشگاهی مرتبط دانست. با این حال، مطالعات بیشتر نشان داده است که این مکانیسم منحصر به موش های آزمایشگاهی است و این پدیده در انسان رخ نمی دهد.

چندین دهه مطالعات جمعیتی در ایالات متحده و سایر کشورها، هیچ گونه اثرات نامطلوب سلامتی ساخارین را نشان نداده است. با این حال، ساخارین نوش دارویی برای کاهش وزن یا درمان دیابت نیست. مهم است که از شیرین کننده های مصنوعی به عنوان بخشی از یک سبک زندگی سلامت کلی تحت راهنمایی یک متخصص بهداشت آموزش دیده استفاده کنید.

سوال مهمی که در نهایت مطرح می شود، این است که در صورت ابتلا به دیابت آیا می توانم از ساخارین و سایر شیرین کننده ها استفاده کنم؟

توجه داشته باشید که اگر دیابت دارید، می توانید از ساخارین و اکثر جایگزین های قند از جمله موارد زیر استفاده کنید :

• ساخارین (Sweet’N Low)
• آسپارتام (NutraSweet)
• آسه سولفام پتاسیم (Sunett)
• Neotame (Newtame)
• Advantame
• سوکرالوز (اسپلندا)
• استویا (Pure Via، Truvia)

در نهایت نکات و مواردی را که در ادامه ذکر می کنیم را حتما هم در مصرف ساخارین و هم سایر شیرین کننده های مصنوعی در نظر داشته باشید؛

مصرف شیرین کننده های مصنوعی برای زنان باردار توصیه نمی شود. به علاوه، برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف شیرین کننده های مصنوعی ممکن است در گروه کمی از افراد باعث بروز سردرد و میگرن شود. علیرغم مزایای ذکر شده در مورد ساخارین، همیشه به یاد داشته باشید که از ساخارین یا هر شیرین کننده مصنوعی در سطح استاندارد استفاده نمایید و هرگز در مصرف آن ها زیاده روی نکنید.

نوشته مزایا و فواید مصرف ساخارین اولین بار در گسترش تجارت صدر پاژ. پدیدار شد.