مونو دی گلیسریدها امولسیفایرهایی متداول با طیف گسترده ای از مزایا می باشند. آنها معمولاً در نانوایی، روغن و چربی، لبنیات، دسرهای منجمد، شیرینی‌سازی و پلاستیک استفاده می‌شوند. آنها از گلیسرول و یک زنجیره اسید چرب تشکیل شده اند. مونو دی گلیسریدها همچنین در جلوگیری از متلاشی شدن یا کهنه شدن نان ها و محصولات پخته شده کاربرد دارند.

اسید سیتریک یک اسید آلی ضعیف است، بنابراین ما می توانیم آن را به طور طبیعی در مرکبات پیدا کنیم. این اسید در دو شکل خشک و آبدار یافت می شود. تفاوت اصلی بین اسید سیتریک خشک و آبدار(مونوهیدرات) در این است که اسید سیتریک خشک فاقد آب تبلور است، در حالی که اسید سیتریک آبدار دارای یک مولکول آب مرتبط با هر مولکول اسید سیتریک است.

 بی کربنات آمونیوم را می توان به عنوان یک عامل تخمیر مواد غذایی استفاده کرد. از ترکیب آن با بی کربنات سدیم می توان به عنوان مواد اولیه ی خمیرمایه مانند نان، بیسکویت و پنکیک استفاده کرد. از بی کربنات آمونیوم به صورت گسترده در تهیه شیرینی ها و کراکرها استفاده می شود. این ماده عامل خمیر کننده اولیه نانوایان قبل از ظهور جوش شیرین و بکینگ پودر در قرن 19 بود.

ساخارین، قدیمی ترین و اولین شیرین کننده مصنوعی تجاری موجود، در دهه 1870 کشف شد و در 15 سپتامبر 1885 ثبت اختراع شد. یک ترکیب آلی که به طور تصادفی کشف شد و زندگی را برای بشر شیرین تر کرد. ساخارین در اواخر قرن نوزدهم کشف شد و با تبدیل شدن به نخستین شیرین کننده، تا نیمه دوم قرن بیستم بر صحنه غذایی بشر تسلط داشت.

آسپارتام یکی از محبوبترین شیرین کننده های مصنوعی موجود در بازار است. احتمالا شما یا یکی از اطرافیانتان در 24 ساعت گذشته، یک نوشابه رژیمی حاوی آسپارتام مصرف کرده باشید. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها، یک پنجم آمریکایی ها در هر روز یک نوشابه رژیمی مصرف می کنند. حال باید ببینیم سازمانهای بهداشتی چه نظری راجع به این ماده غذایی دارند؟