ساخارین یک شیرین کننده بی خطر مصنوعی است که برای جایگزینی شکر در محصولات کم کالری استفاده می شود. 200 تا 800 برابر شیرینتر از ساکارز است و انرژی ندارد. این باعث می شود که جایگزینی ایده آل برای محصولات پخته شده کم کالری باشد.
استفاده از ساخارین در طول جنگ جهانی اول به دلیل کمبود قند رایج شد. در دهه 1960، شروع به تبلیغ برای کاهش وزن کرد، که بیشتر با نام تجاری Sweet’n Low (Cumberland Packing Corp., Brooklyn) شناخته بود.
یکی از اشکالات عمده برای استفاده از ساخارین، مزه فلزی است که عمدتاً در غلظت بالا تشخیص داده می شود. ساخارین تجاری را می توان به صورت زیر یافت :
- اسید ساخارین
- ساخارین سدیم
- ساخارین پتاسیم
- ساخارین کلسیم
ساخارین یا o-sulfbenzamide در سال 1878 توسط Ira Remsen و Constantine Fahlberg از دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور کشف شد. اولین بار در یک کارخانه آزمایشی در نیویورک توسط Fahlberg تولید شد. در طول جنگ جهانی اول، سهمیه بندی شکر مصرف ساخارین را افزایش داد و تا سال 1917 این محصول تبدیل به یک کالای خانگی شد.
عملکرد ساخارین در محصولات پخته شده، جایگزینی ساکارز با یک شیرین کننده سالم است. این جایگزینی ممکن است برخی از مزایای عملکردی ساکارز، عمدتا به عنوان یک عامل حجیم کننده را به خطر بیندازد.
ساخارین، همچنین به نام ارتو سولفوبنزوئیک اسید ایمید، ترکیب آلی به عنوان یک عامل شیرین کننده غیر مغذی استفاده می شود. این ترکیب به صورت ساخارین نامحلول یا به شکل نمک های مختلف، عمدتاً سدیم و کلسیم وجود دارد.
برای کسانی که سعی در داشتن یک سبک زندگی سالم دارند، انتخاب بین شکر و شیرین کننده های مصنوعی مانند ساخارین می تواند گیج کننده باشد.
برای اولین بار از دهه 1970، کانادایی ها طعم شیرینی ساخارین را چشیدند.
پس از سال ها بحث، Health Canada بی سر و صدا تصمیم گرفت که مصرف این شیرین کننده را در آدامس، نوشیدنی های غیر الکلی، دسرهای منجمد، ، میوه جات خشک و سایر محصولات مجاز کند. این خبر در بحبوحه نگرانی فزاینده در مورد خطرات جدی مصرف قند بیش از حد، از جمله بیماری قلبی، سکته مغزی و مرگ زودرس منتشر شد.
با این حال، ممکن است برای بسیاری از کسانی که بحث و جدل در دهه 1970 را به یاد می آورند، تعجب آور باشد، زمانی که مطالعات ارتباط این شیرین کننده را با سرطان به یاد می آورند.
کشورهای سراسر جهان از جمله ایالات متحده و کانادا تصمیم گرفتند استفاده از شیرین کننده های مصنوعی را به عنوان یک افزودنی غذایی ممنوع کنند. (البته که تا زمانی که دارای برچسب هشدار دهنده باشد، همچنان به عنوان شیرین کننده روی میز در داروخانه ها به فروش می رسیدند)
از زمانی که آن مطالعات اولیه منتشر شد، چیزهای زیادی تغییر کرده است. اما آیا ساخارین سزاوار برچسب سلامتی پاک است؟
آغاز تحقیقات
ساخارین مانند آسپارتام، سوکرالوز و آسه سولفام پتاسیم، یک شیرین کننده مصنوعی است. از دهه 1800 وجود داشته است و در قرن بیستم به یک جایگزین محبوب برای شکر تبدیل شد، زیرا قیمت کمتری داشت و کالری نداشت.
اما درک ساخارین پس از انتشار تحقیقاتی که نشان می داد ساخارین میتواند باعث سرطان شود، تغییر کرد. بهویژه، مطالعات نشان دادند که این ماده باعث افزایش بروز سرطان مثانه در موشها میشود. این نتایج غیر مطمئن، محدودیت های عمده در فروش و استفاده از ساخارین به دنبال داشت.
از آن زمان، مطالعات بیشتری انجام شد و هر چه بیشتر زمان می گذشت، ارتباط بین ساخارین و بروز سرطان را بیشتر زیر سوال می برد. مطالعات نشان داده است که مکانیسمی که باعث سرطان مثانه در موشها میشود، برای انسانها قابل اجرا نیست.
به گفته Health Canada ، دلیل آن این است که ساخارین به DNA متصل نمی شود. بسیاری از مواد سرطان زا این کار را انجام می دهند و این موضوع این اطمینان را به وجود می آورد که ساخارین برای مصرف بی خطر است.
Health Canada همچنین خاطرنشان میکند که تومورها در موشهایی که دوزهای بالایی از شیرینکننده تغذیه میکردند – که 3 درصد از کل رژیم غذایی آنها را شامل می شد – از بدو تولد ایجاد شده و تا چند هفته ادامه دارد. این برای یک سناریوی دنیای واقعی با انسان ها قابل اجرا نیست. مطالعات دیگر نیز نشان داده اند که مصرف ساخارین در انسان به نظر نمی رسد باعث افزایش میزان سرطان مثانه شود.
این شواهد متعدد کافی بود تا کشورهایی از جمله ایالات متحده را متقاعد کند که موضع خود را تغییر دهند. در سال 2001، سازمان غذا و داروی ایالات متحده ساخارین را برای مصرف انسان بی خطر اعلام کرد و در سال 2010، آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده، ساخارین را از لیست مواد شیمیایی خطرناک خود حذف کرد.
آژانس بین المللی تحقیقات سرطان که بخشی از سازمان بهداشت جهانی است، نیز ساخارین را به عنوان غیر سرطان زا برای انسان در نظر گرفته است.
تا به حال، کانادا به عنوان یک کشور جدا از بقیه و غیر هم نظر باقی مانده است و اجازه نداده است که ساخارین به لیست افزودنی های غذایی تایید شده بازگردد. اما در سال 2007، دپارتمان کانادا، بحثها و مشورتهایی رسمی را برای بازگرداندن شیرینکننده به چرخه غذایی این کشور آغاز کرد.
همانطور که انتظار می رفت، Health Canada این تصمیم را رسمی کرد، به این معنی که مصرف کنندگان کانادایی ممکن است به زودی شاهد ظهور ساخارین در برخی از محصولات شیرین شده مصنوعی باشند. در کانادا، شرکتهایی که از شیرینکنندههای مصنوعی استفاده میکنند، موظف شدند این اطلاعات را روی برچسب محصول درج کنند که این امر باعث میشد مصرفکنندگان راحتتر بدانند چه چیزی در غذایشان وجود دارد.
حقیقت شیرین
اما بحث های مفصل و خسته کننده در مورد ایمنی شیرین کننده ها، موجب شده نکته بسیار مهم تری در نظر گرفته نشود. چه تفسیر شما از این علم باعث شود شیرینکنندههای مصنوعی مانند ساخارین بیخطر هستند و چه بر عکس، در وهله اول نباید مقدار زیادی از آنها را مصرف کنیم.
شیرین کننده های مصنوعی جذاب هستند، زیرا به ما اجازه می دهند بدون احساس گناه کالری بخوریم و بنوشیم. برای افراد مبتلا به دیابت، آنها همچنین اجازه میدهند لذت خوردن غذاهایی را تجربه کنند که در غیر این صورت و عدم وجود ساخارین برای آنها ممنوع و غیرممکن بود.
مطالعات نشان میدهد افرادی که غذاها و نوشیدنیهای دارای شیرین شده مصنوعی مصرف میکنند، در واقع به سمت خوردن بیشتر سوق داده میشوند، که میتواند به این دلیل باشد که شیرینکنندهها باعث احساس سیری در بدن نمیشوند یا به این دلیل که شیرینی، میل به خوردن را افزایش میدهد.
در حالی که مکانیسم اساسی توضیح دهنده این موضوع ممکن است هنوز نامشخص باشد، پیامی که به مصرف کنندگان می رسد محدود کردن شکر و شیرین کننده های مصنوعی است. کاهش مصرف شیرینی ها در ابتدا می تواند سخت باشد، اما بدن خود را با این تغییر وفق می دهد.
قند بیش از حد می تواند کشنده باشد. اما رژیم غذایی متعادل از شیرین کننده های مصنوعی می تواند از بروز عوارض احتمالی جلوگیری کرده و برای شما سلامتی به همراه آورد.
جهت خرید سدیم ساخارین و یا آگاهی از قیمت سدیم ساخارین از طریق صفحه تماس با ما با کارشناسان مجموعه در ارتباط باشید.
مقالات مرتبط :
