تحقیقات جدید در دانشگاه ایالتی اوهایو ادعا میکند که ساخارین باعث دیابت نمیشود و نگرانیها مبنی بر اینکه این شیرینکننده ممکن است بیشتر از اینکه مفید باشد، ضرر داشته باشد را برطرف میکند.
برای کسانی که سعی در داشتن یک سبک زندگی سالم دارند، انتخاب بین شکر و شیرین کننده های مصنوعی مانند ساخارین می تواند گیج کننده باشد. مطالعه جدیدی که توسط محققان مرکز پزشکی Wexner دانشگاه ایالتی اوهایو و کالج پزشکی دانشگاه ایالتی اوهایو انجام شد، نشان داد که ساخارین هنگام استفاده به عنوان جایگزین قند، همانطور که مطالعات قبلی نشان داده است، منجر به ایجاد دیابت در بزرگسالان سالم نمی شود. یافته های این مطالعه در مجله Microbiome منتشر شده است.
جورج کیریازیس، استادیار شیمی بیولوژیکی و فارماکولوژی در ایالت اوهایو و نویسنده ارشد، می گوید: «اینطور نیست که یافتههای مطالعات قبلی اشتباه باشد، آنها فقط مواردی مانند شرایط بهداشتی، انتخابهای رژیم غذایی و عادات سبک زندگی را به اندازه کافی کنترل نکردهاند.»
وی در ادامه می گوید: “با مطالعه شیرین کننده مصنوعی ساخارین در بزرگسالان سالم، اثرات آن را جدا کردیم و هیچ تغییری در میکروبیوم روده شرکت کنندگان یا پروفایل متابولیک آنها، همانطور که قبلاً اعلام شده بود، پیدا نکردیم.”
کیریازیس با محققان کالج مواد غذایی، علوم کشاورزی و محیط زیست ایالت اوهایو، کالج هنر و علوم ایالت اوهایو، موسسه کشف پزشکی سنفورد برنهام پربیس در کالیفرنیا و موسسه تحقیقات ترجمه ای متابولیسم و دیابت در Advent-Health در فلوریدا همکاری می کرد.
شیرین کننده های مصنوعی بدون کالری، اغلب به عنوان جایگزینی برای قندهای رژیمی مصرف می شوند و ساخارین یکی از شش شیرین کننده مصنوعی تایید شده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) است.
نویسندگان این تحقیق خاطرنشان کردند که استفاده از شیرین کننده های مصنوعی در دهه گذشته به دلیل آگاهی روزافزون از پیامدهای منفی سلامت مرتبط با مصرف بیش از حد شکر، افزایش چشمگیری داشته است.
مطالعات قبلی در جاهای دیگر نشان داده است که مصرف شیرین کننده های مصنوعی با سندرم متابولیک، افزایش وزن، چاقی و بیماری کبد چرب غیر الکلی مرتبط است.
جوآن سرانو، نویسنده این مطالعه و محقق بخش شیمی بیولوژیکی و فارماکولوژی در اوهایو گفت: “این یافتهها نگرانیهایی را ایجاد کرده است که مصرف آنها ممکن است منجر به پیامدهای نامطلوب سلامت عمومی شود و فقدان مطالعات مداخلهای کنترلشده به خوبی به این سردرگمی کمک کرده است.”
در مجموع 46 بزرگسال سالم 18 تا 45 ساله با شاخص توده بدنی 25 یا کمتر، این مطالعه تصادفی با مشخصات دوسوکور (آزمون یا تست دو سو کور یا دابل بلایند، مطالعه اثرات یک داروی ویژه است، به طوریکه شخص مورد آزمایش و آزمایش کننده هیچکدام نمی دانند که ماده مصرف شده داروی فعال است) و کنترل شده با شبه دارو را تکمیل کردند.
شرکتکنندگان کپسولهایی را مصرف کردند که حاوی حداکثر مقدار قابل قبول روزانه ساخارین یا لاکتیزول (یک مهارکننده طعم شیرین) یا ساخارین با لاکتیزول یا شبه دارو(چیزی ظاهراً شبیه به دارو بدون هیچ اثر واقعی گفته می شود که معمولا به افراد داده می شود تا به آنها تلقین شود دارند دارو مصرف می کنند) بود، هر روز به مدت دو هفته.
حداکثر مقدار قابل قبول ساخارین روزانه 400 میلی گرم در روز است که بسیار بیشتر از مصرف معمولی مصرف کننده است.
این مطالعه افراد مبتلا به شرایط پزشکی حاد یا مزمن یا مصرف داروهایی که به طور بالقوه می تواند بر عملکرد متابولیک تأثیر بگذارد، مانند دیابت، جراحی چاقی، بیماری التهابی روده یا سابقه سوء جذب و باردار یا شیرده را حذف کرد.
محققان همچنین به مدت 10 هفته اثرات دوز بالاتر ساخارین را در موش هایی که از نظر ژنتیکی فاقد گیرنده های طعم شیرین بودند، آزمایش کردند و در نهایت به نتایج زیر دست یافتند:
“شیرین کننده مصنوعی، بر تحمل گلوکز تأثیری نداشت یا باعث ایجاد هیچ گونه تغییر قابل توجهی در میکروبیوتای روده یا اثرات نامطلوب ظاهری بر سلامتی نشد.”
کیریازیس می گوید: «از سوی دیگر، شکر به خوبی به بروز چاقی، بیماری قلبی و دیابت کمک می کند. بنابراین در مقابل شکر، شیرین کننده های مصنوعی مانند ساخارین بر اساس تمام اطلاعات علمی که در حال حاضر داریم، برنده واضحی هستند.»
تیم تحقیقاتی می گوید در تحقیقات آینده، هر شیرین کننده مورد تایید FDA را به صورت جداگانه مورد مطالعه قرار می دهد تا بررسی کند که آیا تفاوت هایی در نحوه متابولیسم آنها وجود دارد یا خیر. محققان این مواد را در مدت زمان طولانی تری مطالعه خواهند کرد تا مطمئن شوند که برای استفاده روزانه ایمن هستند.
جهت خرید سدیم ساخارین و یا آگاهی از قیمت سدیم ساخارین از طریق صفحه تماس با ما با کارشناسان مجموعه در ارتباط باشید.
مقالات مرتبط :
